Najczęstszym powodem używania przemocy jest jej skuteczność. Jeśli nie istnieje możliwość zaspokojenia swoich potrzeb samodzielnie lub „po dobroci” – przemoc zwykle pozwala osobom stosującym przemoc szybko i bezwarunkowo zaspokoić pragnienia. Po co długo i konsekwentnie tłumaczyć dziecku, że powinno sprzątać swój pokój, jeśli można je do tego zmusić biciem? Po co systematycznie dbać o jakość relacji w związku, jeśli można szantażem lub groźbą osiągnąć szybką gratyfikację i uległość partnera/ki?
Przemoc szybko rozładowuje frustracje i napięcia – zwykle przynosi osobie stosującej przemoc dużą ulgę. Ludzie uczestniczący w programach korekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc mówią o błogim spokoju i uldze, która spływała na nich zaraz po akcie przemocy, porównując to uczucie do satysfakcji seksualnej.
Przemoc wspierają mity i stereotypy społeczne wiążące się z tradycyjnymi rolami męskimi i kobiecymi: „baba powinna znać swoje miejsce – w kuchni i przy dzieciach”, „co to za chłop, co sobie z babą nie radzi”, „dzieci i ryby głosu nie mają”, „jak bije to znaczy, że kocha”, „kto się czubi ten się lubi”, „pierzyna wszystko pogodzi”, „chłop ma mieć twardą rękę”...
Zwykle uciekanie się do przemocowych zachowań wynika nie z poczucia (okazywanej) mocy, ale z poczucia (realnej) NIEMOCY.
Przyczyniają się do tego także brak umiejętności rozwiązywania sytuacji konfliktowych, radzenia sobie z frustracjami potrzeb i oczekiwań, brak empatii, wzorce zachowań wyniesione z domu i środowiska rówieśniczego.
Pociechą niech będzie fakt, że przemoc nie jest zachowaniem wrodzonym, przemocy uczymy się w drodze socjalizacji. Może się więc jej ODUCZYĆ. I choć jest to żmudna i ciężka praca, to możliwa do wykonania, a w Polsce jest coraz więcej miejsc i specjalistów, którzy mogą w tym pomóc.