Związek alkoholu z przemocą jest powszechnie znany. Osoby pijące pod wpływem alkoholu zachowują się inaczej niż na trzeźwo. U nastolatków często stanowi to zaproszenie do kolejnych kontaktów z alkoholem, ponieważ stan po alkoholu oznacza często odwagę, luz i inne cechy pożądane w grupie rówieśniczej. Z czasem alkohol staje się regulatorem uczuć. Dzięki niemu można przywołać uczucia pożądane, miłe, a eliminować te, które są źle spostrzegane. Dopóki zyski, w subiektywnej ocenie pijącego, przewyższają pojawiające się straty, trudno będzie o rezygnację z picia. Jednak otoczenie, zwłaszcza to najbliższe, coraz częściej zwraca uwagę pijącej osobie na „ciemną stronę” picia, na nieakceptowane zachowania po pijanemu.
Brak kontroli nad piciem alkoholu towarzyszy zwykle utracie kontroli nad innymi zachowaniami, zwłaszcza związanymi z instrumentalną przemocą (osoby pijące używają przemocy, aby szybko coś osiągnąć – np. dostęp do alkoholu, dostęp do pieniędzy, „święty spokój” itd.).
Niestety odzyskanie kontroli nad piciem nie powoduje automatycznie ustania „starych” zachowań. Badania prowadzone przez Instytut Psychologii Zdrowia PTP pokazują, że osoby kończące programy terapii uzależnienia od alkoholu nader często nadal stosują przemoc wobec swoich bliskich. Aby to zmienić konieczna jest pomoc specjalisty z zakresu oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla sprawców przemocy.